Samen door het leven gaan is bijzonder. Je wilt daar dan ook het beste van maken en dat gaat niet altijd vanzelf. Levensgebeurtenissen kunnen maken dat er een nieuwe afstemming nodig is. Of jullie lopen samen zo vast dat het handig en wellicht zelfs noodzakelijk is om iemand te vragen mee te kijken en jullie te helpen weer op het goede spoor te komen. Gelukkig kan dat ook!

Naast de contextuele focus die ik heb maak ik gebruik van wat Sue Johnson (1947) ontdekte: dat veel mensen in hun (partner)relaties stoeien met hun verlangen naar emotionele verbondenheid. Ze weten dat echter niet van elkaar, maken steeds ruzies of komen in ijzige stiltes terecht, waarin zij dat verlangen duidelijk maken aan elkaar. Johnson heeft haar ontdekkingen uitgewerkt in de “Emotionally Focused Therapy”. Ook volwassenen hebben behoefte aan hechte en veilige relaties om zich te kunnen ontwikkelen in het leven.

Door de therapie wordt dit bewustzijn vergroot. In onze gesprekken kunnen we nadenken en ervaren hoe je dit als paar (en/of als gezin) vorm kunt geven. En hoe je elkaar kunt helpen met veroorzaakte of beleefde pijn om te gaan.

Achterliggend spelen onze geschiedenissen en culturele achtergronden mee in de kwetsbaarheid die we in onze relaties beleven. In de therapie zal er aandacht zijn voor beide facetten: het herstellen van de band en het ontdekken van wat er bij ieder persoonlijk speelt. Er zal aandacht zijn voor ieders eigen rol/plek in de relatie en hoe jullie de uitdaging aan kunnen gaan elkaar (opnieuw) écht te ontmoeten, en deze ontmoetingen leren uitbouwen. Hierdoor zal de verbondenheid en saamhorigheid groeien.

Soms lukt het niet om samen in therapie te gaan, schroom dan niet om alleen de eerste stappen te zetten. Het helpt om zelf sterker te worden, waardoor balansen in beweging komen en de relatie groeit, wellicht op een andere manier dan je verwacht.